خودروهای هیدروژنی، تولید آب بجای دود

سوخت مورد مصرف این خودرو نه بنزین است و نه گازوئیل. این خودرو هیدروژن مصرف میکند.

تا کنون دویست عدد از آن توسط کارخانه مرسدس بنز ساخته شده و جهت تبلیغ و آشنایی در اختیار مشتریان قرار گرفته است. وزیر راه  و ترابری آلمان از جمله آنهاست.  خودروی هیدروژنی نخستین بار در سال 1838 توسط شیمیدانی بنام کریستیان فریدریش شون بین Christian Friedrich Schönbein   اختراع گردید.

اساس ایده او امروزه هم در خودروهای پیشرفته بکار گرفته میشود : ترکیب هیدروژن با اکسیژن. در این ترکیب  و انجام کنش و واکنش میان ملکولها، برق تولید میگردد که میتواند یک موتور برقی را بکار اندازد. جالب توجه این میباشد که در این کنش و واکنشها بجای دود  بخار آب تولید میگردد.

کارخانه خودروسازی جنرال موتورز آمریکا بهمراه شریک اروپائی خود اوپل یکدهه پیش اعلام کردند که در نظر دارند تا یک میلیون واحد از این گونه خودرو تولید کرده و به بازار عرضه نمایند. حقیقتا نیز اوپل در سال 2004 با عرضه نمودن اوپل زفیرا هیدروژن3  گام بزرگی را در زمینه تولید انبوده اینگونه خودرو برداشت اما ادامه تولید انبوه با مشکلاتی مواجه گردید از جمله فراهم نبودن شرایط و وسایل پمپ هیدروژن بجای پمپ بنزین در کشورها و آماده نبودن دستگاههایی که بتوانند در سطح انبوه برای این منظور هیدروژن تولید کرده و به بازار عرضه نمایند.

هیدروژنی که برای مصرف خودروهای هیدروژنی بکار گرفته میشود بایستی پیش از آن تا 700  بار  فشرده شده و سپس به باک هیدروژن خودرو تزریق گردد.

خودروی بنزی که با موتوری به قدرت 136 اسب بخار کارمیکند، قادر است که با یک باک پر و سرعت 130 کیلومتر در ساعت بمدت دوساعت تمام حرکت نماید. بر روی صفحه خودرو بجای لیتر کیلوگرم وجود دارد که حداکثر 3،2 کیلوگرم را نشان میدهد. با هر کیلو هیدروژن میتوان حدود 100 کیلومتر راه پیمود بشرطیکه سرعت حرکت خودرو مناسب انتخاب شود (100 کیلومتر درساعت).

پرکردن باک این خودرو حدودا سه دقیقه طول میکشد که در مقایسه با پرکردن باتری خودروهای برقی که حدودا نیم تا یک ساعت طول میکشد، زمان بسیار کوتاهی است.

ناوگان چین و دریاسالار بخارائی پادشاهی میانه – بخش دو

این هیئت  تبعیدی بخارائی  بهمراه  شمس الدین عمر بخارائی و همراهانش بودند که  اسلام  و  نیز زبان فارسی را در این ناحیه از چین گسترش و بسط دادند. شمس الدین عمر پس از مرگ این منصب را برای پسرانش ناصرالدین و حسین که توسط آموزش و پرورش خود او به  این مشاغل  آشنا و برآنها  کاملا  مسلط گردیده بودند، به میراث بگذاشت.

بازگردیم به دنبال ماجرای ژنگ هه. در سال 1381 میلادی یعنی زمانیکه جنگ هه  یازده سال  بیشتر نداشت چینی ها تحت  فرماندهی دودمان مینگ  می خواستند  اراضی اشغال شده خود را  از دست مغولهای متجاوز نجات دهند. پس به یون نان  حمله بردند و آنرا تسخیر نمودند. ژنگ هه نیز بهمراه  دیگران به  اسارت آنها درآمد. ماجرای اسیر شدن وی نیز بدینگونه بود که هنگامیکه ژنگ هه در راهی مشغول رفتن بود، ژنرال فو یوده چینی او را در جاده ای دید و به او نزدیک شد تا از او در مورد سردار مغول جویای حال شود. اما او با سرکشی پاسخ داد و گفت که سردار مغول به داخل دریاچه پریده و گم شده است.

آن ژنرال او را به اسارت گرفت و  به دربار شاهزاده  چو دی  که پس از شاه شدن یونگله  نام گرفت، فرستاد. در سن سیزده سالگی او را خواجه نمودند زیرا در دربار دودمان مینگ  بجز از مردان  خانواده سلطنتی  مینگ، کسی را در دربار نگاه  نمی داشتند که خواجه نباشد.

پس از آن به او فنون رزم و سیاست ورزی  آموختند  که او در هر دوی  این فنون سرآمد  اطرافیان  خود گشت و بگونه کاملا چشم گیری در این دو فن از دیگران پیشی گرفت. یونگله  برای جلوگیری از نفوذ اشراف و شاگردان مکتب  کنفوسیوس به پیرامون خویش به خواجه گان که تعدادشان در دربارش کم  هم نبودند این فرصت را می داد تا مشاغل و مسئولیتهایی را بعهده بگیرند. او حتی لشکری از خواجه گان در اختیار داشت که گرچه بدستور خانواده سلطنتی خواجه  گشته  بودند اما باوجود این وفادارانه  برای  او می جنگیدند.

ژنگ هه که نام اصلی او ماه هه بود در نبردی اسب خود را از دست داد و پیاده به جنگ پرداخت از همینرو نیز از سوی شاهزاده چودی با نام ژنگ هه خوانده شد و این نام بر روی او باقی ماند.

با سن بیست و پنج سالگی او حدود دومتر قد داشت و نیز چاق گشته بود، امری که در نزد کسانیکه پیش از رسیدن به سن بلوغ خواجه گردند، عادی می باشد. صدایش نیز بسیار نازک و تیز شده بود. از نظر تاریخی تا حد زیادی این امر اثبات شده به نظر می رسد که او همیشه ظرف کوچکی را با خود حتی بر روی دریاها حمل می کرد، که در آن بقایای مردانگی خود را نگه می داشت، زیرا به اعتقاد خواجه گان اگر آن را همیشه آماده همراه خود نمی داشتند که در هنگام مرگ با ایشان به خاک سپرده شوند در آن دنیا بهنگام رستاخیز هم مرد کاملی نمی بودند.

از ژنگ هه هیچ نگاره و نقاشی مستندی در دست نیست که بر اساس آن بتوان با اطمینان گفت که او چگونه بنظر می رسیده است اما بر اساس تعاریفی که از او شده می توان نگاره زیر را تا اندازه ای شبیه به او دانست.

درسال 1402 میلادی چو دی  شاه گشت و این بمعنای گسترش قدرت و اختیارات ژنگ هه بود. در سال 1403 پادشاه  چو دی سمت دریاسالاری  را به او  داده و به ژنگ هه امر نمود تا ناوگانی فراهم آورد که به وسیله آن بتوان حیطه نفوذ چین را گسترش داد. 

چین می خواست که پس از به پایان رسیدن دوران  استیلای  مغول بر آن کشور، دیگر بار خود را بعنوان کشوری نیرومند نشان دهد. اینگونه شد که دریاسالار ژنگ هه نخستین خواجه ای بود که در چین چنین مقام بلند و والایی را در ارتش  بدست آورد  . 

ناوگان ژنگ هه متشکل از کشتی های گوناگونی بود که در میان آنها جونکهای غول پیکر نیز بچشم می خوردند.  جونگ یا  جونک  کشتی های بخصوصی بودند که بصورت طبقه ای ساخته شده  و سپس طبقات مختلف را بر روی هم سوار می کردند. بزرگی برخی از آنها حتی تا به 120 در 50 متر هم می رسید و تا 9 دکل داشتند. محل ساخت  این کشتی ها در زمان جنگ هه  شهر  نانجینگ  بود که در آنجا  قطعات و طبقات آنرا بر روی هم سوار کرده و با  انداختن آنها  بر روی آبهای  رودخانه  یانگتسه ، آنها را بسوی دریای آزاد می راندند.

مقایسه میان اندازه کشتی سرفرماندهی جنگ هه با کشتی سانتا ماریا (در نگاره زیر به رنگ سیاه نشان داده شده) که کشتی سرفرماندهی کریستف کلمب بود.

نانجینگ تا پیش از بقدرت رسیدن یونگله پایتخت حساب می شد و از امکانات بسیاری برخوردار بود. پس از مستقر گشتن یونگله، پایتخت از نانجینگ به پکن منتقل گردید.

نخستین سفر (۱۴۰۵–۱۴۰۷)

نخستین ناوگان جنگ هه شامل ۶۲ کشتی بود. این ناوگان در پاییز ۱۴۰۵ با ۲۷۸۰۰ خدمه به راه افتاد. مقصد نخستین سفر، کالیکوت هند بود تا فلفل مورد نیاز برای ابریشم و چینی را تهیه  کند.  هند پیش از این در سده هفتم توسط کاوشگر چینی، شوان ‌زانگ، از طریق خشکی کشف شده بود.  این ناوگان در ویتنام، جاوه و مالاکا توقف کرد و سپس به سمت غرب از طریق اقیانوس هند به سریلانکا و سواحل جنوب شرقی هند حرکت نمود.  این ناوگان زمستان ۱۴۰۶/۱۴۰۷ را در جنوب شرق هند گذراند و به تجارت و انجام کارهای دیپلماسی پرداخت. ژنگ هه در سفر بازگشت، با دزدان دریایی که مانع تجارت با هند بودند، جنگید و رهبر آنها را دستگیر کرد و در ملاء عام گردن زد. این ناوگان در سال ۱۴۰۷ به نانجینگ بازگشت.  ما هوان، که دریاسالار ژنگ هه را در سه سفر از هفت سفرش به اقیانوس‌های غربی همراهی می‌کرد و روایت او بهترین اطلاعات را از این سفر ارائه می‌دهد، به عنوان مترجم در کشتی حضور داشت. در سال 2005 بمناسبت ششصدمین سال نخستین سفر ژنگ هه در شهر تسینگ دائو جشن گرفته شد و یک کشتی با نام ابروی سبز که بازساخته کشتی ژنگ هه بود در دریا به راه افتاد و در مدت چهل روز به بنادر کشورهای گوناگونی سر زد و دوباره به تسینگ دائو بازگشت. 

دومین سفر (۱۴۰7–۱۴۰9)

در دومین سفر ناوگان گنج (ناوگان ژنگ هه بمناسبت چیزهای با ارزش زیادی که بهمراه آورده بود، ناوگان گنج نام گرفته بود) دوباره به هند رفت تا قدرت پادشاه کالیکوت را در هند تثبیت کند. ژنگ هه شخصاً در این سفر شرکت نکرد، زیرا در چین بود و بر تعمیر معابد نظارت داشت.

 ادامه دارد

ناوگان چین و دریاسالار بخارائی پادشاهی میانه – بخش نخست